๑۩۞۩๑ شيعه يعني..... ๑۩۞۩๑

تغییر آدرس

shiahyan — Wed, 15 Jul 2009 16:10:52 GMT

با سلام

از تمامی عزیزانی که تاکنون مراجعه داشته اند ولی پاسخی برای سوالاتشان نگرفته اند معذرت خواهی میکنم راستش در این روزهای که نبودم مشغول راه اندازی

یک سایت

بودم.

عزیزان از این به بعد برای ارتباط با بنده به سایت نورالهدی مراجعه فرمایید.

سوالات خود را در سایت نورالهدی در بخش ارتباط با ما مطرح کنید

در ضمن همه روزه ارتباط آنلاین و مشاوره آنلاین نیز با سروران گرامی خواهیم داشت.

جواب سوال آقامحسن درباره موسیقی

shiahyan — Thu, 16 Oct 2008 09:26:24 GMT

آن‌چه از مجموع كلمات فقها و سخنان دانشمندان اسلامي در اين زمينه مي‌توان استفاده كرد، اين است كه غناء، آهنگ‌هاي طرب‌انگيز و لهو باطل است و به عبارت ديگر: غنا آهنگ‌هايي است كه متناسب مجالس فسق و فجور و اهل گناه و فساد مي‌باشد كه قواي شهواني را در انسان تحريك مي‌كند و گاه يك آهنگ هم خودش غنا و لهو و باطل است و هم محتواي آن، به اين ترتيب كه اشعار فساد انگيز را با آهنگ‌هاي رقص آور بخوانند. و گاه تنها آهنگ، غنا است به اين ترتيب كه اشعار پرمحتوا يا آيات قرآن و دعا و مناجات را به آهنگي بخوانند كه مناسب مجالس لهو لعب است و در هر دو صورت حرام مي‌باشد.
در يك بررسي كوتاه، برخي از مفاسد غنا عبارتند از:
الف ـ تشويق به فساد اخلاق: مجالس غنا معمولاً مركز انواع مفاسد است و آن‌چه به اين مفاسد دامن مي‌زند،همان غنا است.
ب ـ غافل شدن از ياد خدا: تعبير به «لهو» كه در تفسير «غنا» در برخي از روايات اسلامي آمده، اشاره به همين حقيقت است كه غنا انسان را آن چنان مست شهوات مي‌كند كه از ياد خدا غافل مي سازد.
ج ـ آثار زيانبار بر اعصاب و روان: غنا و موسيقي در حقيقت يكي از عوامل مهمّ تخدير اعصاب و روان است و آثار زيانبار غنا و موسيقي بر اعصاب تا سرحدّ توليد جنون و بر قلب و فشار خون و تحريكات نامطلوب، پيش مي‌رود.[1]
حرمت «غنا» در آيات و روايات:
گرچه در قرآن كريم، تنها كليات مسايل آمده و تبيين جزئيات و تعيين مصداق‌هاي آن، به پيامبر و امامان ـ عليهم السلام ـ واگذار شده است و مراجع عظام تقليد با توجه به آيات و روايات موجود، احكام را از آن‌ها استنباط مي‌كنند، ولي در خصوص «غنا» و موسيقي ، قرآن كريم در برخي آيات به آن پرداخته و مخالفت خود را با غنا و موسيقي اعلام فرموده است از جمله:
آيه‌ي اول: «ذلك و من يعظم حرمات الله خيرٌ له عند ربه واحلت لكم الانعام الاماتتلي عليكم فاجتنبوا الرجس من الاوثان واجتنبوا قول الزور»؛[2] اين است (آن‌چه مقرر شده) و هر كس مقررات خدا را بزرگ دارد، آن براي او نزد پروردگارش بهتر است و براي شما دام‌ها (چهارپايان) حلال شده است، مگر آن‌چه برشما خوانده مي‌شود؛ (يعني ممنوع بودن گوشت آن اعلام شود) پس از پليدي بت‌ها و از گفتار باطل اجتناب ورزيد».
ابن بصير مي‌گويد: از امام صادق ـ عليه السلام ـ از آيه‌ي «... فاجتنبوا الرجس من الاوثان واجتنبوا قول الزور» سؤال كردم. امام ـ عليه السلام ـ فرمود: منظور «غنا» است.[3]
زيد شَحّام نيز مي‌گويد: از امام صادق ـ عليه السلام ـ در باره‌ي تفسير قول زور پرسيدم، آن حضرت فرمود: منظور از قول زور، غنا است.[4]
آيه‌ي دوم: «ومن الناس من يشتري لهوالحديث ليضل عن سبيل الله بغير علم و يتخذها هزوا اولئك لهم عذاب مهين؛[5] بعضي از مردم، سخنان باطل و بيهوده مي‌خرند تا مردم را از روي جهل و ناداني گمراه سازند و آيات الهي را به استهزاء گيرند، پس براي آنها عذابي خواركننده است.[6]
امام صادق ـ عليه السلام ـ مي‌فرمايد: «غنا» از مسايلي است كه خداوند متعال وعده‌ي عذاب بر آن داده است و سپس آيه‌ي 6، سوره‌ي لقمان را تلاوت فرمود.[7]
«لهوالحديث» داراي معناي گسترده‌اي است كه هرگونه سخن يا آهنگ‌هاي سرگرم‌كننده و غفلت‌زا را شامل مي‌شود كه موجب گمراهي و بيهودگي انسان مي‌گردد، خواه از قبيل «غنا» و لحن‌ها و آهنگ‌هاي شهوت‌انگيز و هوس‌آلود باشد و يا سخناني باشد كه نه از طريق آهنگ، بلكه از طريق محتوا، انسان را به فساد و تباهي بكشاند.[8]
امام صادق ـ عليه السلام ـ مي‌فرمايد: «مجلس «غنا» و خوانندگي لهو و باطل، مجلسي است كه خدا به اهل آن نمي نگرد و اين مصداق قول خداوند متعال است كه مي‌فرمايد: «بعضي از مردم هستند كه سخنان بيهوده خريداري مي‌كنند تا مردم را از راه خدا گمراه سازند.»[9]
امام صادق ـ عليه السلام ـ مي‌فرمايد: «الغنا يورث النفاق»[10] «غنا» نفاق را به ارث مي‌گذارد و در حديث ديگري امام صادق ـ عليه السلام ـ مي‌فرمايد: «بيت الغناء لا تومن فيه الفجيعة و لا تجاب فيه الدعوة، و لا يدخله الملك»[11] خانه‌اي كه در آن غنا باشد، ايمن از مرگ و مصيبت دردناك نيست و دعا در آن به اجابت نمي‌رسد و فرشتگان وارد آن نمي‌شوند.
در حديثي از جابربن‌عبدالله از پيامبر اكرم ـ صلي الله عليه و آله و سلم ـ نقل شده كه فرمود: «كان ابليس اوّل من تغني»[12] شيطان اوّلين كسي بود كه غنا خواند.
ابن مسعود از پيامبر اكرم ـ صلي الله عليه و آله و سلم ـ نقل مي‌كند كه فرمود: «الغناء ينبت النفاق في القلب كما ينبت الماء البقل»[13] غناء روح نفاق را در قلب پرورش مي‌دهد همان‌گونه كه آب، گياهان را پرورش مي‌دهد.
البته آهنگ‌ها و آوازهايي كه از نظر محتوا (مضمون اشعار) داراي معنايي باشكوه و زيباست و از طرفي خوب و زيبا اجرا مي‌شود و در عين حال تناسب و شباهتي با ساز و آوازهاي مجالس لهو، عيش، عشرت و فساد ندارد، گوش دادن به اين نوع آهنگ‌ها اشكال ندارد. سازها و آوازهايي كه نسبت به آن‌ها شك داريم و نمي دانيم آيا از نوع «غنا» (موسيقي مبتذل) است و يا جز موسيقي‌هاي مجاز است، احتياط آن است كه به اين‌گونه آهنگ‌ها نيز گوش داده نشود.[14]
معرفي منابع جهت مطالعه بيشتر:
1. تفسير الميزان، علامة طباطبايي، (مؤسسة اعلمي بيروت)، ج 16، ص 209، 212.
2. تفسير نمونه، ناصر مكارم شيرازي و ديگران، دارالكتب الاسلاميه، تهران، ج 14، ص 91، و ج 16، ص 114؛ ج 17، ص 15، 27.
3. نظري به موسيقي از طريق كتاب و سنّت، مصطفي شريعت موسوي، انتشارات اسماعيليان، قم.
4. غنا، موسيقي؛ ج3، رضا مختاري و محسن صادقي.

[1]. ر. ك: مكارم شيرازي، ناصر و ديگران، تفسير نمونه، تهران، دارالكتب الاسلاميه، ج 17، ص 22.
[2]. حج/ 30.
[3]. الحسيني البحراني، سيد هاشم، البرهان في تفسير القرآن، قم، مؤسسه البعثه، ج 3، ص 881 ـ 882.
[4]. همان.
[5]. لقمان/ 6.
[6]. ر.ك: طباطبايي، سيد محمد حسين، تفسير الميزان في تفسير القرآن، قم، منشورات جماعه المدرسين في الحوزه العلميه، ج 15 ـ 16، ص 309.
[7]. الحسيني البحراني، سيد هاشم، همان.
[8]. ر.ك: مكارم شيرازي، ناصر و همكاران، تفسير نمونه، تهران، دارالكتب الاسلاميه، ج 17، ص 15.
[9]. ر.ك: الكليني، محمدبن يعقوب، الكافي، بيروت، مؤسسه الوفا، ج 6، ص 444.
[10]. محمدي ري‌شهري، محمّد، ميزان الحكمة، قم، مكتب الاعلام الاسلامي، ج 7، ص 306.
[11]. حر عاملي، محمد، وسائل الشيعه، قم، آل البيت، ج 17، ص 364، 327.
[12]. وسائل الشيعه، همان.
[13]. محمدي ري‌شهري، محمّد، ميزان الحكمة، قم، مكتب الاعلام الاسلامي، ج 7، ص 306.
[14]. ر.ك: فاضل لنكراني، محمد، جامع المسائل، (استفتائات)، قم، مطبوعاتي امير، چاپ دوم، ص 252.

تقبل الله

shiahyan — Thu, 11 Sep 2008 21:36:52 GMT

نماز و روزه تون قبول باشه انشاالله

دوستان در هر دین و آیینی هستید سعی کنید با احترام با هم برخورد کنید.

خدمت آقای ابوالحکم نیز باید عرض کنم که دوست عزیز وقتی شما حق را نمی پذیرید و بدون آگاهی در مورد اسلام نظر میدهید (همانطور که در مباحث قبلی ما روشن شد) انتظار این را نداشته باشید که برای جواب گویی به شما وقت خود را تلف کنیم.

حرف دل

shiahyan — Wed, 20 Aug 2008 08:58:52 GMT

با سلام به خدمت همه دوستان، عزیزانی که عنایت می کنند و نظر میدهند لطف بفرمایند بد و بیراه ننویسند اگه منطقی در کلام و گفتار دارند بیان کنند. افرادی که حتی از نوشتن نام خودشان هم ابا دارند و با اسماء مقدسی چون عبد و احمد خود را معرفی می کنند معلول است که چقدر از واقعیات بدور و بی منطق هستند.

در مورد جواب آقای ابواحکم هم باید عرض کنم که: دوست عزیز مثال در جواب برای تقریب به ذهن است و در مثال مناقشه نمودن صحیح نیست. بنده دارم جوابتون را شفاف عرض میکنم حضرتعالی هستید که مغالطه میفرمایید. آیاتی هم که آورده اید همه به یک سیاق واحدند سوره زمر آیه ۷ و سوره رعد آیه ۲۷ و.....

ضلالت صفت نفسانى و عدمى است يعنى گمراهى و نپذيرفتن دعوت رسول گرامى و اضلال نيز صفت فعل پروردگار است و عبارت از امساك از فيض هدايت، اضلال خداوند به معنای منع رحمت است، و این با اختیار انسان منافات ندارد.

جناب آقای ابواحکم پیشنهاد میدهم که وب سایت ویا ایمیل خود را عنایت کنید تا به صورت خصوصی به مباحث شما بپردازیم و فرصتی داشته باشیم به سوالات دیگر عزیزان هم برسیم. (به نظرم دارم توضیح واضحات میدهم)

سوال ديگر آقاي ابواحکم(هدايت و گمراه نمودن خدا)

shiahyan — Mon, 18 Aug 2008 18:32:52 GMT

سوال: اینکه خداوند بارها در قرآن فرموده که او هرکسی را که بخواهد هدایت

می کند و هرکه را بخواهد گمراه می کند یا تا خدا نخواهد کسی هدایت

نمیشه ؟چه معنی میده؟تکلیف این انسان مادر مرده چیه

اگه خداجون نخواست؟؟؟!!

جواب:

اینکه خداوند هدایت و گمراهی انسان را در آیات به خود نسبت می دهد منافات با اختیار انسان ندارد و به این معنا نیست که اگه انسان گمراه شود در اختیار خود انسان نیست با یک مثال ساده عرضم را توضیح میدهم:

شخصی به فرزندش ده تومان پول مى‏دهد و مى‏گويد: با اين پول كتاب بخر مبادا مشروب بخورى. (هم امر به نیکی کرد وهم نهی از پلیدی) مرد با دادن اين پول در فرزندش دو قدرت ايجاد كرد يكى خريدن كتاب ديگرى خريدن مشروب، پيش از دادن پول، فرزندش نه قدرت كتاب خريدن داشت و نه قدرت مشروب خريدن. اگر فرزندش كتاب خريد اين هم از پدر است كه هم پول داده و هم دستور كتاب خريدن و نيز از پسر است كه طرف خوب را اختيار كرده است و اگر مشروب خريد، بدى فقط به خودش بر مى‏گردد زيرا گرچه پول را پدر داده ولى بعد از دادن پول از خريد مشروب منع كرده است، اين فرزند است كه طرف بد را اختيار نموده است.

در اينجا خير و شر در يك نسبت به پدر بر مى‏گردد كه پول داده و قدرت ايجاد كرده و در نسبت ديگر شر فقط به فرزند عايد مى‏شود.

بنا بر اين هدایت و كارهاى طبع پسند از قبيل عافيت، نعمت، آزادى، رفاه و غيره كه به انسان روى مى‏آورند همه از خداست كه وسائل آنها را براى بندگان فراهم آورده ما أَصابَكَ مِنْ حَسَنَةٍ فَمِنَ اللَّهِ(نساء/ 79) و گمراهی ها و حوادث بعد از قبيل ذلت، مسكنت، فتنه و غيره راجع به خود انسان و بازتاب و اشتباهات او است وَ ما أَصابَكَ مِنْ سَيِّئَةٍ فَمِنْ نَفْسِكَ (نساء/ 79) خدا فرمايد: إِنَّ اللَّهَ لا يُغَيِّرُ ما بِقَوْمٍ حَتَّى يُغَيِّرُوا ما بِأَنْفُسِهِمْ. تنها کاری که خداوند در مورد گمراهی این شخص میکن این خواهد بود که دیگر رحمت خود را منع خواهد کرد و مانع رحمت در این مورد خاص هم خود شخص بوده و الا خداوند راه را به او نشان داده بود قَدْ تَبَيَّنَ الرُّشْدُ مِنَ الْغَيِّ(بقره/ 256)

تذکر: جواب سوالات را روشن عرض مي کنم لطفا با مسائل مغرضانه برخورد نکنيد، پسنديده است که دشمن دين هم به جواب سوالات دقت کافي را بنمايد و سپس نظر لطف داشته باشد

جواب سوال آقای ابواحکم (افسانه غرانیق)

shiahyan — Thu, 07 Aug 2008 13:22:52 GMT

آقا جون قضیه آیه غرانیق چیه؟

شان نزول آیه ۵۲ سوره حج چیست؟

جواب:

در رابطه با آيه ... إِلَّا إِذا تَمَنَّى أَلْقَى الشَّيْطانُ فِي أُمْنِيَّتِهِ (حج/۵۲) در روايات اهل سنّت افسانه‏اى از ابن عبّاس نقل شده است.که معروف به افسانه غرانیق است.

در تفسير برهان از تفسير على بن ابراهيم نقل كرده كه فرمود: اهل سنّت روايت كرده‏اند: رسول خدا صلى اللَّه عليه و آله در مسجد الحرام سوره و النجم را در نماز قرائت مى‏كرد و قريش به قرائت او گوش مى‏دادند چون به آيات أَ فَرَأَيْتُمُ اللَّاتَ وَ الْعُزَّى وَ مَناةَ الثَّالِثَةَ الْأُخْرى‏ رسيد، شيطان به زبانش انداخت كه گفت: «فانها الغرانيق العلى و ان شفاعتهن لترتجى» (يعنى آنها اصنام والا مقامند و شفاعتشان مورد اميد است) قريش از شنيدن آن شاد گشتند و سجده كردند حتى وليد بن مغيره كه پير مردى بود مقدارى سنگريزه در كف گرفت و نشسته بر آنها سجده كرد، قريش گفتند: محمّد به «لات، عزى» و به شفاعت آنها اقرار كرد.
اين همان افسانه غرانيق است كه به دست افسانه سازان ساخته شده و به كتب تفسير و تاريخ راه يافته است و اغلب سند آن را به ابن عباس رسانده‏اند، محققين علماء از قديم و جديد آن را ردّ كرده و افسانه‏اش خوانده‏اند.

طبرسى بعد از نقل آن فرموده: احاديث اين نقل در نزد اهل حديث معيوب و ضعيفند، پيامبران از مضمون اين احاديث منزّه مى‏باشند، اين حرف چطور بر آن حضرت رواست با آنكه خدا فرموده: كَذلِكَ لِنُثَبِّتَ بِهِ فُؤادَكَ و فرموده: سَنُقْرِئُكَ فَلا تَنْسى‏.

و نيز از سيد مرتضى علم الهدى رحمه اللَّه نقل كرده (در صورت صحّت حديث) بايد گفت چون حضرت به آيه أَ فَرَأَيْتُمُ اللَّاتَ وَ الْعُزَّى رسيده بعضى از مشركان اين سخن را جور كرده و چنين وانمود كرده كه از كلام آن حضرت است و بعد فرموده: ناصر الحق از علماء زيديّه نيز چنين گفته است.

بيضاوى در تفسير خود بعد از نقل خبر مى‏گويد: آن مردود و غير قابل قبول است.

در تفسير خازن بعد از نقل روايت اشكالى وارد كرده و در جواب آن گويد:
علماء از اين اشكال چندين جواب داده‏اند يكى اينكه: اين قضيّه موهون است احدى از علماء صحيح القول آن را نقل نكرده است و سند صحيح و متّصلى در اين زمينه نيست، فقط مفسّران و اهل تاريخ كه خوش دارند هر صحيح و سقيم جمع آن را نقل كرده‏اند.

ابن كثير در تفسير خود گويد: اكثر مفسّرين در اينجا قصّه غرانيق را نقل كرده‏اند امّا طريق همه آنها مرسل و مقطوع است، من اسناد آن را در وجه صحيحى نديده‏ام و اللَّه العالم.

الميزان پس از آنكه آن را از تفسير در منثور سيوطى نقل مى‏كند، مى‏فرمايد: ادله قطعيّه‏اى كه دلالت بر عصمت آن حضرت دارند اين حديث را تكذيب مى‏كنند ...
اين روايت به آن حضرت بدترين جهل را نسبت مى‏دهد كه آن حضرت خوانده است: «تلك الغرانيق العلى و ان شفاعتهن لترتجى» و ندانست كه آن كلام خدا نيست و جبرئيل آن را نياورده است و ندانست كه آن كفر صريح و موجب ارتداد است و در آن جهل باقى ماند تا اينكه در آخر سوره، او و مشركان سجده كردند و متنبّه نشد تا اينكه جبرئيل آمد و گفت: آياتى را كه آورده‏ام بخوان، آن حضرت آيات را خواند و باز تلك العرانيق العلى را تكرار كرد، يعنى در جهل خود اصرار مى‏ورزيد تا جبرئيل او را بيدار كرد و آن گاه خدا براى تثبيت اين جهل و اين گناه، آن را به همه پيامبران نسبت داد و گفت: «و ما ارسلناه من رسول و لا نبى ...».
... آن گاه فرمود: اگر جايز باشد كه شيطان چنين تصرفى در زبان آن حضرت بكند، اطمينان از كلام الهى سلب مى‏شود و جايز نيست كه گفته شود بعضى از آيات قرآن چنين است (نعوذ باللّه).
به نظر مى‏آيد اين افسانه در عصر اموى يا عبّاسى وارد كتابها شده است و افسانه سازان تعمّد داشته‏اند ولى خدا با هشيارى دانشمندان اسلامى آن را بى‏اثر كرده است.

جواب سوالات جناب آقای محمدی تبار

shiahyan — Sat, 02 Aug 2008 12:04:52 GMT

1- خدا پس از فراغت از خلق عالم و هستی به چه کار مشغول است؟
2- حکم ارتداد چگونه با لااکراه فی الدین جمع می شود؟
3- به چه دلیل عقلی دین اسلام برترین دین است؟
4- آیا اسلام موجود در ایران، اسلامی است که اگر در زمان حکومت علی علیه السلام هم به ایران می آمد، همین اسلام بود؟ ( به همین شیوه و روش)؟

جواب سوال1:اولا طبق آیه شریشه (كُلَّ يَوْمٍ هُوَ فِي شَأْن) خداوند هر روز مشغول كارى است. و در این باب روایت هم داریم که از كارهاى خدا اينست گناهى ببخشد و همّى را بر طرف كند و مردمى را بلند كند وعده‏اى ديگر را بزمين زند . ثانیآ اگر به اسماء الهی توجه کنیم جواب این سوال مشخص می شود. خداوند تنها نام خالق را ندارد که بگوییم بعد ازخلقت به چه کار مشغول است. بلکه خداوند مدبّر و حافظ و رازق و ..... نیز می باشد که این کارها همه بعد از خلقت صورت می گیرد.

جواب سوال 2: آیه لااکراه جعل حکم نمی کند بلکه از واقعیتی خبر می دهد و آن اینکه مسائل اعتقادی (مثل دین) با اجبار و اکراه نمی شود و با اجبار عقیده ای ایجاد نمی شود.

حکم ارتداد جعل حکم است وبا این آیه هیچ منافاتی ندارد.

جواب سوال 3: هر دینی با ادله آن ثابت می شود دلیل اسلام همان معجزه اسلام (قرآن) به ادله عقلیه بالاترین دلیلها و برتر از ادله تمام ادیان است (از حهت فصاحت و بلاغت و شمول و ..... با اینکه بر شخص بی سواد نازل شده است) پس دین اسلام برترین دینها می باشد.

جواب سوال 4: قطعا اسلامی که در زمان حکومت علی به ایران آمد متفاوت با اسلام کنونی بوده است از این حیث که اوایل اسلام بوده و شاید برخی مسائل اسلام خوب رعایت می شده و یا بالعکس.

شكفتن وحی

shiahyan — Mon, 28 Jul 2008 11:27:52 GMT

خلوت غار حرا را آشوبى بر آشفته است ، نسيم آسمانى همراز روحى گشته كه مانوس با آسمان است ، ستاره اى كه با فروغش آتشكده ها را به دست غروب سپرد و كنگره هاى كاخ استبداد كسرى را فرو ريخت ، اينك پيام رسالت نجوا ميكند. راهى از نور در امتداد آسمان تا زمين مكه و افق تا افق ، فرشتگان صف در صف از جبرئيل تا ميكائيل و غار حراء در هاله اى از نور، با خورشيدى در ميان ، جبرئيل ارام بر زمين گام ميگذارد، زمين حرير گون ميشود، نبض زمان تند ميزند، شب مى گريزد، چلچراغ هستى به استقبال مى شتابد، سفير وحى دفتر مى گشايد، امين را ميخواند كه : محمد بخوان ! نگار درس ناخوانده با بهت به سفير مينگرد: چه بخوانم ؟
بخوان بنام خدايى كه خلق از او پيدا شد و اين خلق از او دانا شد.
بدينسان حرا با حريم رسالت ، كعبه امال عشاق ميشود و اولين قطره از درياى بزرگ وحى درون غار ريزش ميكند و غار به پهناى دريا ميشود.
فروغ نگاهش گرما بخش ساقه هاى شكننده و ظريفى ميشود كه زير خروارها، خاك جاهليت خرد ميشدند. خنكناى گواراى كلامش ، آتش نمروديان را به خاكستر مى نشاند.
بد بيضائى او بساط سحر و كفر و عناد درهم مى ريزد، دم مصطفائيش ، عطر خوشبوى زندگى مى پراكند، دلهاى فرو مرده در انتظار قاصد بيداريند.
ارى محمد (ص ) قاصد بيدارى دلها ميشود، ارى محمد (ص ) عازم پيكار با بت ها ميشود.
نور رسالت مصطفى بر بوستان على عليه السلام و فاطمه عليها السلام مى تابد و كوثر وجود فاطمه عليها السلام عطيه هاى هدايت را بر دنياى ناقص و ابتر مردمان مى بخشايد صراط مستقيم با نور ترسيم ميشود، از حسن و حسين عليه السلام تا مهدى (عج ) رايت رسالت از بعثت محمد (ص ) تا ميلاد وارث بر چكاده بلند امامت به اهتزاز مى آيد و ميلاد قائم (عج ) بر گوش بازنشسگان از حقيقت سيلى مى نوازد.
حضور حجت ، پاى بهانه گيرى را به زنجير ميكشد، انسان براى گريز از خسران دل ! ولايت ولى عصر مى سپارد تا با استمداد از ابا صالح در زمره صالحين باشد.
صاحب از وراى زمان و اعصار و تاريخ ، جانها را تصاحب ميكند.
بعثت و حضور محمد (ص )، فروغ چشمان كم سوى منتظران سوخته در هجران منتظر قائم ميشود و عزيز مصر را به كنعان وجود مى خواند.
اينك همان چشمان كه به التماس نجات بر استان حرا مى نگريست در افق اعلى به انتظار آمدن منجى كه وارث بزرگ بعثت است لحظه شمارى مى كند.
ارى مهدى خواهد آمد، منتقم خواهد آمد و به اسم رب كتاب قطور رحمت و محبت را بر تمام كائنات خواهد خواند.

آخرين لحظات عمر پيامبر و حالات حضرت زهرا

shiahyan — Fri, 16 May 2008 00:27:52 GMT

اضطراب و دلهره سراسر «مدينه» را فراگرفته بود. ياران پيامبر با ديدگانى اشكبار،

و دلهائى آكنده از اندوه دور خانه‏ى پيامبر گرد آمده بودند، تا از سرانجام بيمارى پيامبر

آگاه شوند.

گزارشهائى كه از داخل خانه به بيرون مى‏رسيد، از وخامت وضع مزاجى آن حضرت

حكايت مى‏كرد؛ و هر نوع اميد به بهبودى را از بين مى‏برد و مطمئن مى‏ساخت كه جز

ساعاتى چند، از آخرين شعله‏هاى نشاط زندگى پيامبر باقى نمانده است.

گروهى از ياران آن حضرت علاقمند بودند كه از نزديك رهبر عاليقدر خود را زيارت

كنند، ولى وخامت وضع پيامبر اجازه نمى‏داد در اطاقى كه وى در آن بسترى گرديده بود؛

جز اهل‏بيت وى، كسى رفت و آمد كند.

دختر گرامى و يگانه يادگار پيامبر، فاطمه (ع)، در كنار بستر پدر نشسته بود، و بر

چهره‏ى نورانى او نظاره مى‏كرد. او مشاهده مى‏نمود كه عرق مرگ، بسان دانه‏هاى

مرواريد، از پيشانى و صورت پدرش سرازير مى‏گردد. زهرا (ع)، با قلبى فشرده و

ديدگانى پر از اشك و گلوى گرفته، شعر زير را كه از سروده‏هاى ابوطالب درباره پيامبر

عاليقدر بود، زمزمه مى‏كرد و مى‏گفت:

چهره‏ى روشنى كه به احترام آن، باران از ابر درخواست مى‏شود، شخصيتى كه پناهگاه

يتيمان و نگهبانان بيوه زنان است.

در اين هنگام، پيامبر ديدگان خود را گشود، و با صداى آهسته به دختر خود فرمود:

اين شعرى است كه ابوطالب درباره‏ى من سروده است؛ ولى شايسته است به جاى آن،

آيه‏ى زير را تلاوت نمائيد: «و ما محمد الا رسول قد خلت من قبله الرسل افان مات او قتل

انقلبتم على اعقابكم و من يتقلب على عقبيه فلن يضر اللَّه شيئا و سيجزى الشاكرين»: (1)

محمد پيامبر خدا است و پيش از او پيامبرانى آمده‏اند و رفته‏اند. آيا هرگاه او فوت كند و

يا كشته شود، به آئين گذشتگان خود بازمى‏گرديد؟ هركس به آئين گذشتگان خود بازگردد

خدا را ضرر نمى‏رساند و خداوند سپاسگزاران را پاداش مى‏دهد.(2)

پيامبر با دختر خود سخن مى‏گويد:

تجربه نشان مى‏دهد كه عواطف در شخصيتهاى بزرگ، بر اثر تراكم افكار و فعاليتهاى

زياد، نسبت به فرزندان خود كم‏فروغ مى‏گردد. زيرا اهداف بزرگ و افكار جهانى آنچنان

آنان را به خود مشغول مى‏سازد كه ديگر عاطفه و علاقه به فرزندان، مجالى براى بروز

و ظهور نمى‏يابد؛ ولى شخصيتهاى بزرگ معنوى و روحانى از اين قاعده مستثنى هستند.

آنان با داشتن بزرگترين اهداف و ايده‏هاى جهانى و مشاغل روزافزون، روح وسيع و روان بزرگى دارند، كه گرايش به يك قست، آنها را از قسمت ديگر بازنمى‏دارد.

علاقه‏ى پيامبر به يگانه فرزند خود، از عاليترين تجلى عواطف انسانى بود تا آنجا كه پيامبر هيچگاه بدون وداع با دختر خود، مسافرت نمى‏كرد و هنگام مراجعت از سفر قبل از همه

به ديدن او مى‏شتافت. در برابر همسران خود، از وى احترام شايسته‏اى به عمل مى‏آورد،

و به ياران خود مى‏فرمود:

«فاطمه پاره‏ى تن من است. خشنودى وى خشنودى من، و خشم او خشم من است». (3)

ديدار زهرا، او را به ياد پاكترين و عطوفترين زنان جهان، «خديجه» مى‏انداخت كه در

راه هدف مقدس شوهر، به سختيهاى عجيبى تن داد و ثروت و مكنت خود را در آن راه

بذل نمود.

در تمام روزهايى كه پيامبر بسترى بود، فاطمه «ع» در كنار بستر پيامبر نشسته و لحظه‏اى

از او دور نمى‏شد. ناگاه پيامبر به دختر خود اشاره نمود كه با او سخن بگويد. دختر پيامبر

قدرى خم شد و سر را نزديك پيامبر آورد. آنگاه پيامبر با او به طور آهسته سخن گفت.

كسانى كه در كنار بستر پيامبر بودند، از حقيقت گفتگوى آنها آگاه نشدند. وقتى سخن پيامبر

به پايان رسيد، زهرا سخت گريست و سيلاب اشك از ديدگان او جارى گرديد. ولى مقارن

همين وضع، پيامبر بار ديگر به او اشاره نمود و آهسته با او سخن گفت. اين بار زهرا با

چهره‏اى باز و قيافه‏اى خندان و لبان پر تبسم سر برداشت. وجود اين دو حالت متضاد در

وقت مقارن، حضرا را به تعجب واداشت. آنان از دختر پيامبر خواستند كه از حقيقت گفتار

پيامبر آگاهشان سازد. زهرا فرمود: من راز رسول خدا را فاش نمى‏كنم.

پس از درگذشت پيامبر، زهرا (ع) روى اصرار «عائشه»، آنان را از حقيقت ماجرا آگاه

ساخت و فرمود: پدرم در نخستين بار مرا از مرگ خود مطلع نمود و اظهار كرد كه من از

اين بيمارى بهبودى نمى‏يابم. براى همين جهت به من، گريه و ناله دست داد، ولى بار ديگر

به من گفت كه تو نخستين كسى هستى كه از اهل‏بيت من، به من ملحق مى‏شوى. اين خبر به

من نشاط و سرور بخشيد، فهميدم كه پس از اندكى به پدر ملحق مى‏گردم. (4)

در آخرين لحظه‏هاى زندگى، چشمان خود را باز كرد و گفت: برادرم را صدا بزنيد تا بيايد

در كنار بستر من بنشيند. همه فهميدند مقصودش على است. على در كنار بستر وى نشست،

ولى احساس كرد كه پيامبر مى‏خواهد از بستر برخيزد. على پيامبر را از بستر بلند نمود و

به سينه‏ى خود تكيه داد. (5)

چيزى نگذشت كه علائم احتضار، در وجود شريف او پديد آمد. شخصى از ابن‏عباس

پرسيد، پيامبر در آغوش چه كسى جان سپرد. ابن‏عباس گفت: پيامبر گرامى در حالى كه

سر او در آغوش على بود، جان سپرد. همان شخص افزود كه عايشه مدعى است كه سر

پيامبر بر سينه‏ى او بود كه جان سپرد. ابن‏عباس گفته‏ى او را تكذيب كرد و گفت: پيامبر در

آغوش على جان داد. و على و برادر، من، فضل او را غسل دادند. (6)

امير مؤمنان، در يكى از خطبه‏هاى خود به اين مطلب تصريح كرده مى‏فرمايد:

«و لقد قبض رسول‏اللَّه و ان رأسه لعلى صدري...

و لقد وليت غسله والملائكة اعواني». (7)

پيامبر در حالى كه سر او بر سينه‏ى من بود، قبض روح شد. من او را در حالى كه

فرشتگان مرا يارى و كمك مى‏كردند، غسل دادم.

گروهى از محدثان نقل مى‏كنند كه آخرين جمله‏اى كه پيامبر در آخرين لحظات زندگى

خود فرمود، جمله‏ى «لا، مع الرفيق الاعلى» بوده است. گويا فرشته‏ى وحى او را در

موقع قبض روح مخير ساخته است كه بهبودى يابد و بار ديگر به اين جهان بازگردد؛

و يا پيك الهى رسانيده است كه مى‏خواهد به سراى ديگر بشتابد و با كسانى كه در آيه‏ى

زير به آنها اشاره شده، بسر ببرد. «فأولئك مع الذين أنعم اللَّه عليهم من النبيين والصديقين

والشهداء والصالحين و حسن أولئك رفيقاً»: (8)آنان با كسانى هستند كه خداوند به آنها

نعمت بخشيده؛ از پيامبران و صديقان و شهيدان و صالحان، و اينها چه نيكو دوستان و

رفيقانى هستند. پيامبر اين جمله را فرمود و ديدگان و لبهاى وى روى هم افتاد. (9)

1ـ سوره‏ى آل‏عمران/ 144.

2ـ «ارشاد»/ 98.

3ـ «صحيح بخارى»، ج 5/ 21.

4ـ «طبقات ابن‏سعد»، ج 2/ 247؛ «كامل»، ج 2/ 219.

5ـ «طبقات ابن‏سعد»، ج 2/ 247، «كامل»، ج 2/ 263.

6ـ «طبقات»، ج 2/ 263.

7ـ نهج‏البلاغه.

8ـ «اعلام‏الورى»/ 83.

9ـ سوره‏ى نساء/ 69.

شیعه یعنی

shiahyan — Sun, 04 May 2008 09:21:52 GMT

ساقی امشب باده از بالا بریز
باده از خم خانه مولا بریز
باده ای بی رنگ و آتشگون بده
زانكه دوشم داده ای افزون بده
ای انیس خلوت شبهای من
می چكد نام تو از لبهای من
محو كن در باده ات جام مرا
كربلایی كن سرانجام مرا
یا علی، درویش و صوفی نیستم
فاش می گویم كه كوفی نیستم
موجها را می شناسی مو به مو
شرحی از زلف پریشانت بگو
باز كن دیباچه توحید را
تا بجوید ذره ای خورشید را
یا علی بار دگر اعجاز كن
مشتهای كوفیان را باز كن
باز كن چشمان نازآلوده را
بنگر این چشم نیاز آلوده را
شاهد اقبال در آغوش كیست؟
كیسه نان و رطب بر دوش كیست؟
كیست آن كس كز علی یادی كند؟
بر یتیمان من امدادی كند؟
دست گیرد كودكان درد را
گرم سازد خانه های سرد را
شد زمین لبریز مسكین و یتیم
ما گرفتار كدامین هیأتیم
با یتیمان چاره "لاتقهر" بود
پاسخ سائل "ولا تنهر" بود
دست بردار از تكبر وز خطا
شیعه یعنی جود و احسان و عطا
یا علی، امروز تنها مانده ایم
در هجوم اهرمن ها مانده ایم
یا علی، شام غریبان را ببین
مردم سر در گریبان را ببین
گردش گردونه را بر هم بزن
زخمهای كهنه را مرهم بزن

حیدرا یك جلوه محتاج توأم
دار برپا كن كه حلاج توأم
جلوه ای كن تا كه موسایی كنم
یا به رقص آیم مسیحایی كنم
یك دو گام از خویشتن بیرون زنم
گام دیگر بر سر گردون زنم
گام بردارم، ولی با یاد تو
سر نهم بر دامن اولاد تو
شیعه یعنی شرح منظوم طلب
از حجاز و كوفه تا شام و حلب
شیعه یعنی یك بیابان بی كسی
غربت صد ساله بی دلواپسی
شیعه یعنی صد بیابان جستجو
شیعه یعنی هجرت از من تا به او
شیعه یعنی دست بیعت با غدیر
بارش ابر كرامت بر كویر
شیعه یعنی عدل و احسان و وقار
شیعه یعنی انحنای ذوالفقار
از عدالت گر تو می خواهی دلیل
یاد كن از آتش و دست عقیل
جان مولا حرف حق را گوش كن
شمع بیت المال را خاموش كن
این تجملها كه بر خوان شماست
زنگ مرگ و قاتل جان شماست
شیعه یعنی وعده ای با نان جو
كشت صد آیینه تا فصل درو
شیعه یعنی قسمت یك كاسه شیر
بین نان خشك خود با یك اسیر
گر چه قرآن را مرتب خوانده ایم
از قلم نقش مركب خوانده ایم
سوره ها خواندیم بی وقف و سكون
كس نشد واقف به سر "یسطرون"
تا به كی در لفظ مانی همچو من
سیر معنا كن چو هفتاد و دو تن
شیعه یعنی عشقبازی با خدا
یك نیستان تكنوازی با خدا
شیعه یعنی هفت خطی در جنون
شیعه توفان می كند در كاف و نون
شیعه یعنی تندر آتش فروز
شیعه یعنی زاهد شب، شیرروز
شیعه یعنی شیر، یعنی شیر مرد
شیعه یعنی تیغ عریان در نبرد
شیعه یعنی تیغ، تیغ موشكاف
شیعه یعنی ذوالفقار بی غلاف
شیعه یعنی سابقون السابقون
شیعه یعنی یك تپش عصیان و خون
شیعه باید آبها را گل كند
خط سوم را به خون كامل كند
خط سوم خط سرخ اولیاست
كربلا بارزترین منظور ماست
شیعه یعنی بازتاب آسمان
بر سر نی جلوه رنگین كمان
شیعه یعنی امتزاج نار و نور
شیعه یعنی رأس خونین در تنور
شیعه یعنی هفت وادی اضطراب
شیعه یعنی تشنگی در شط آب
شیعه یعنی دعبل چشم انتظار
می كشد بر دوش خود چل سال دار
شیعه باید همچو اشعار كمیت
سر نهد برخاك پای اهل بیت(ع)
یا فرزدق وار در پیش هشام
ترك جان گوید به تصدیق امام
مادر موسی كه خود اهل بلاست
جرعه نوش از باده جام بلاست
در تب پژواك بانگ الرحیل
می نهد فرزند بر دامان نیل
نیل هم خود شیعه مولای ماست
اكبر اوییم و او لیلای ماست

زنده یاد محمد رضا آقاسی